Swaans Kerst Story

Miriam Swaans

Miriam Swaans

Swaans Kerst Story

Iedere dag een vakje, iedere dag een verrassing. We kennen allemaal de spanning en de magie van de kerstaftelkalender. In plaats van een dagelijks chocolaatje delen wij iedere (werk)dag tot Kerstmis een hoofdstuk van ons kerstvervolgverhaal. Geschreven door ons allemaal. Omstebeurt voegen we de komende dagen iedere dag 200 verse woorden toe. We laten het verhaal gebeuren, met als enige leidraad onze eigen verbeeldingskracht. Wij hebben ook nog geen idee of het een feelgoodverhaal, spionagestory of pure kersthorror wordt.

Post 1

Hannah zit op bed met haar jas aan. Schoenen haastig uitgeschopt, tas op schoot.
“Háááán, ben je daar?” roept haar broertje van beneden.
Ze geeft geen antwoord. Ze graaft in haar versleten rugzak. Onder een zakje met een oude boterham, een leeg pakje kauwgom en twee in elkaar verstrengelde opladers, vinden haar vingertoppen waar ze naar op zoek is.
Voorzichtig haalt ze het uit haar tas.

Eerder die dag moest ze met haar ouders mee naar een loods vol oude meuk.
“Vintage Han. Vintage”, corrigeerde haar moeder vinnig.
Met tegenzin slentert ze door de koude hal. Handen in haar zakken, hoofd gebogen en met haar hoodie over haar hoofd getrokken. Uit bozigheid geeft ze een schopje tegen het eerste het beste gammele kastje dat haar pad kruist.
– Plof –
Nieuwsgierig trekt ze het bovenste laatje open. Het klemt een beetje, alsof er iets blokkeert.

Die middag, op haar kleine, koude kamer haalt ze haar vondst uit haar rugzak. Een oud zwart notitieboekje. Dikke kaft met omgekrulde hoeken.

Post 2

Bedachtzaam slaat ze het open. De bladzijdes? Die zijn leeg. Hartstikke blanco. Het voelt gek voor Hannah. Dit boekje lijkt al wel 100 jaar oud te zijn! Wat deed het in dat gammele kastje? En waarom heeft niemand er ooit iets in opgeschreven? Ze propt haar donkere haar vast in een rommelig knotje bovenop haar hoofd en gaat met haar vingers over het korrelige papier. Blijft bladeren. Snuift de geur op. Hannah is dol op de geur van oud papier. Het is altijd anders. In dit exemplaar herkent ze tonen van dennennaalden en… inkt? Er is iets mysterieus aan de hand met dit boekje en ze is vastberaden om alle geheimen die achter deze schat schuilgaan te ontrafelen.

Plots schrikt Hannah op. Het boekje valt uit haar handen en glijdt op de grond onder haar bed. Haar broertje is ongeduldig geworden en staat nu aan haar kamerdeur te rammelen.

Post 3

Voordat Hannah het boekje netjes op kan bergen, rukt Jasper de deur open.

Dribbelend met zijn voetbal komt hij haar kamer binnen. “Han, kom je mee voetballen?”, vraagt hij buiten adem. Vol enthousiasme wipt hij de bal de lucht in, laat ‘m een paar keer op z’n knie stuiteren en vangt ‘m dan op met één hand. Hij kijkt Hannah vragend aan. “Nou? Doe je mee?”

Hannah kijkt met een schuin oog naar de plek waar het boekje onder haar bed verdween. “Hier, vangen!” roept Jasper en hij kopt de bal naar haar. Hannah schrikt, ze ziet de bal niet aankomen. Ze mist; de bal stuitert tegen de muur en rolt onder haar bed.

Jasper moet lachen. “Geeft niets Han, ik pak ‘m wel.” Nog voordat ze hem tegen kan houden, duikt hij onder het bed. “Hé, wat is dit?”, vraagt hij verbaasd. Als hij het boekje wil pakken, blijft het steken tussen twee oude schoenen. Er klinkt een scheurend geluid. O nee, denkt Hannah verschrikt, het boekje! Ook Jasper schrikt, hij laat meteen los.

Voorzichtig wurmt Hannah het boekje los. Samen bestuderen ze de schade. De kaft is wat beschadigd, verder valt het gelukkig mee. Maar: wat is dat aan de binnenkant van de kaft? Hannah kijkt nog eens goed. Dat was haar nog helemaal niet opgevallen!

Post 4

Twee symbolen, klein maar duidelijk in de linkerbovenhoek van de zwarte kaft. Het lijkt wat op een kerstboompje, denkt Hannah. En net als ze die gedachte tot haar laat doordringen, beseft ze het.

Jasper kijkt z’n zus vragend aan. Waarom zegt ze niks, denkt hij. “Hoe kom je daaraan?”, vraagt hij uiteindelijk stilletjes en schuldbewust, nog steeds geschrokken van het scheurende geluid van zojuist.

“Gevonden”, reageert Hannah nonchalant. Met tegenzin praat ze haar broertje bij over haar vondst. Ze heeft hem nodig, weet ze.

Als het donker is, treffen ze elkaar bij de appelboom in de tuin. Dat ze haar stappendoel nog moest halen, was blijkbaar een plausibele smoes om zonder verdere vragen van haar ouders het huis te verlaten. Het notitieboekje brandt in haar binnenzak.

Ze heeft een uur. Eén uur om de juiste locatie te vinden en een teken achter te laten.

Post 5

Vanuit het donker verschijnt een gedaante. Met een zwarte mantel om en een oude lantaarn in de hand. “Heb je het bij je?”, vraagt een diepe stem. Hannah schrikt en denkt de stem te herkennen. Maar doordat Jasper het huis in rent van angst, ontglipt die gedachte haar. Voorzichtig haalt ze het boekje uit haar binnenzak. “Ik heb het bij me. Weet u waar ik heen moet?”

De diepe stem lacht vals en geeft haar de lantaarn. Bij het aanpakken voelt Hannah iets geks. Ze bekijkt het handvat en ziet wéér dat kerstboomsymbool. “Wat moet ik hiermee?”, vraagt Hannah hardop. Maar zodra ze opkijkt ziet ze dat ze alleen is.

Verward leunt Hannah tegen de appelboom. In de ene hand de lantaarn, in de andere het boekje. Door het licht van de lantaarn ziet ze een tekst op de kaft die ze nog niet eerder zag. Ze houdt de lantaarn dichterbij en leest: ‘Een eenzame kerst’. Vlug opent ze het boekje en bladert door de pagina’s. Die vullen zich met handgeschreven tekst bij het licht van de lantaarn. En daar, op de tiende bladzijde ziet ze een tekening. Haar ogen worden groot en haar ademhaling stopt. Dit is een schets van een wel heel bekende plek…

Post 6

Hannah gebruikt al haar kracht om de deur open te duwen. Tot haar verbazing geeft die gelijk mee, waardoor ze naar binnen struikelt en op de koude grond valt. Ze staat snel op, klopt het stof van haar broek en beweegt de lantaarn van links naar rechts. Deze plek komt haar bekend voor. De gelige lampenkap met geborduurde roosjes. De vervallen boekenkast met bruine laatjes. En de kapstok waar nog een grijs petje aan hangt. “Ik kan leukere plekken bedenken voor de zaterdagavond”, mompelt ze tegen zichzelf.

Tik! Hannah schrikt op en beweegt de lantaarn naar achteren. Was dat nou een… muis? Ze zweert dat ze een staartje zag verdwijnen achter de bruine bank. Maar dat was niet het enige geluid. Tik, tik, tik. Hannah volgt het geluid en kijkt schichtig om zich heen. “Zo kom je nooit in een loods vol oude meuk, en zo kom je er twee keer per dag. Oh nee, víntage”, imiteert ze haar moeder.

Tik, tik, tik. Hannah komt steeds dichter bij het geluid. Een bruine doek verraadt de vorm van een typemachine. Ze haalt de doek weg en belandt in een flinke hoestbui door het stof wat vrijkomt. Dan schrikt ze zich rot: de toetsen van de oudgele typemachine bewegen vanzelf. Alsof er iemand aan het typen is. Ze buigt naar het papier toe en leest de tekst.

Post 7

Loop door de gang en open de tweede deur aan je rechterkant, staat er op het papier. Hannah begrijpt er niks van. Hoe komt ze hier? En vooral: wat dóét ze hier, in deze donkere, tochtige ruimte. “Hallo, is daar iemand?” Niemand reageert. Maar wat hoort ze daar, in de verte? Het lijkt wel muziek.

Hannah loopt de gang door, zoals op haar papiertje staat. Hoe verder ze komt, hoe harder de muziek klinkt. Een basloopje, kerstbellen, een zangstem: ‘I may not always love you…’. Ze weet het weer: de Beach Boys. Deze plaat draaide haar vader vaak toen Hannah nog jong was en ze vond het stiekem best mooi. Het ademde iets kerstachtigs, iets hoopvols. En het deed haar een beetje denken aan Carlos, haar tot nog toe enige vriendje. Ze ontmoette hem eerder dit jaar, toen ze met haar ouders en Jasper op Ibiza was. Toen hij de relatie verbrak omdat hij terug naar huis ging, was ze de rest van haar vakantie uit haar doen.

Hier moet het zijn, dit is de tweede deur, fluistert Hannah in zichzelf. Aarzelend doet ze deur open. Als ze in het licht kijkt, kan ze haar ogen niet geloven. Ze ziet kerstelfjes, namaaksneeuwpoppen, een arreslee. Camera’s. En: Robert ten Brink. Het is zaterdagavond 24 december. Hannah is zojuist de kerstuitzending van All you need is love binnengewandeld.

Post 8

Haar blik valt op de grote grijns van Jasper. “Ik zou een Oscar moeten krijgen voor mijn acteerkunsten”, zegt hij triomfantelijk. Verbaasd kijkt ze rond. Ze spot Carlos op een grote, rode stoel met een roos in zijn hand. Hij kijkt schuldbewust en verliefd tegelijk en staat op. “Hannah, ik ben zo blij om je weer te zien.”

Voor ze kan reageren, springt Robert ten Brink tussen Carlos en haar in. “En? Ben je blij om je grote liefde weer te zien?” Het lijkt wel of honderdduizend gedachten tegelijk rondgaan in Hannahs hoofd. Waarom is Carlos hier? In Nederland? Op deze plek? En wat heeft het boekje van de kringloop ermee te maken?

Ze kijkt Carlos vragend aan. “Hoe heb jij het voor elkaar gekregen dat juist ík dit boekje bij de kringloop vond?” Carlos beantwoordt haar vraag met een haast nog verbaasdere blik dan die van haarzelf. “Boekje?”, stamelt hij. “Ik weet helemaal niks van een boekje.” Ze kijkt Jasper aan. Ook hij kijkt vragend. “Van dat boekje weet ik niks Han. Ik had alleen maar de opdracht om je naar deze plek te lokken, op dit tijdstip. Het boekje leek me het perfecte excuus om je in de war te brengen. Wat is er nou eigenlijk zo bijzonder aan dat versleten ding?”

Hannah kijkt op haar horloge. Ze had maar een uur. Twintig minuten zijn al verstreken. “Ik heb nog maar veertig minuten”, roept ze uit. Ze rent de kamer uit, op de voet gevolgd door Carlos en Jasper. Robert ten Brink en zijn cameraploeg laat ze in verbazing achter. Er moet hier meer zijn, denkt Hannah.

Post 9

Eenmaal buiten nestelt het trio zich in een bushokje. Hannah legt het notitieboekje op haar schoot. Draait het om. En nog een keer. Houdt het tegen het licht en bladert het ongeduldig door, van voor naar achter en weer terug. Carlos en Jasper volgen haar speurende blik die plots verandert in een glimlach. “Ik wist het! Ik dacht al de hele tijd, ik ken die symbolen ergens van en nu weet ik het weer. Ze stonden in zo’n ingemetselde tegel bij de grote voordeur van onze school. Toch, Jasper?”
Jaspers vragende gezicht verraadt dat hij nog altijd geen flauw idee heeft waar dit over gaat. “Kan je je niet herinneren dat we bij meester Hidde van deze vormen ook altijd een lange kerstslinger maakte? Zo eentje die we eerst zelf uitknipten, dan kleurden en dan dwars door het lokaal hingen? Jij zat toch ook bij hem in de klas? En kijk hier!”, de op één na laatste bladzijde duwt ze open in Jaspers handen. “Dit heb ik in de haast over het hoofd gezien denk ik. Het lijkt wel uitgegumd. Maar als je goed kijkt zie je hier het klimrek. Daar het opberghok en hier de oude notenboom. De klaslokalen en daar het kantoor van directeur.”

Post 10

Hannah en Jasper springen het bushokje uit. Carlos blijft een beetje pruilend zitten. “Ik dacht dat we samen leuke dingen gingen doen, Hannepan. Als we nu teruggaan naar de studio zijn we nog op tijd om in matching kersttruien met Robert ‘All you need is love’ te zingen met andere koppeltjes.”
“Ben je gek, Carlos?”, zegt Hannah. “We hebben een paar keer gezoend op Ibiza, that’s it. Ik ben nog veel te jong voor al dat kleffe gedoe. En bovendien: ik ga dit mysterie oplossen en we hebben nog maar 40 minuten de tijd. Dus kies maar: je gaat met ons mee of je wacht hier op lijn 10 naar het station.”
Carlos denkt even na, maar kiest voor het avontuur met Hannah. Hij springt op en rent achter de twee aan. Van de vintageschuur is het tien minuten flink doorlopen naar de oude school in het midden van het dorp. Jasper gaat voorop. Al lopend denkt Hannah aan de basisschool. Hoe meester Hubert haar aanspoorde om meer te schrijven. In groep 8 had ze de halve schoolbibliotheek uit, las ze wekelijks voor bij de kleuters en had ze haar eigen blog. Hij was het die haar liefde voor taal zag en haar aanmoedigde. Haar uitdaagde met extra opdrachten. Zijn lievelingsboeken met haar deelde.
“Shíííít!”, roept Jasper als ze bij het hek staan. “Kijk nou!”
De grote kerstboom op het schoolplein, die altijd vol zat met tekeningen en nieuwjaarswensen van alle groepen, ligt op de grond. De lichtjes knipperen vaag. Een donkere gestalte loopt richting de school. De man met de lantaarn?

Post 11

De gestalte kijkt op als hij Jasper hoort. Snel duikt het trio weg achter een zwarte auto die – gelukkig! – bij het hek geparkeerd staat. “Wie is die gast?”, fluistert Jasper. “Hij is echt creepy!” Hannah weet het ook niet, maar ze is het met haar broertje eens: er is iets niet helemaal pluis. Voorzichtig gluurt ze over het dak van de auto richting het schoolplein. Ook zij ziet de ravage van de kerstboom. De gestalte is nergens meer te bekennen…

Met nog minder dan een halfuur op de klok, is het tijd voor een plan de campagne. Durven ze naar binnen? Wat – of wie – zullen ze daar aantreffen? Ze gaan met z’n drietjes – verdekt opgesteld – in een klein kringetje tussen de zwarte Twingo en een dieprode Kever zitten. Het boekje komt weer tevoorschijn. Deze avond is zó chaotisch verlopen, eigenlijk nemen ze nu pas de rust om het even rustig te bestuderen. Hannah pakt de lantaarn er weer bij, en als magie verschijnen onder haar licht weer letters en tekeningen op de pagina’s. ‘Hmm, wat zoeken we toch?’, peinst Hannah. “Hier!”, wijst Carlos.

Post 12

Het is de bladzijde met de tekening van het schoolplein, die ze vanavond in het bushokje ontdekten. Hannah volgt Carlos’ vinger. “Kijk dan!”, roept hij uit. “Hier stond een pijl. Zie je? Ook uitgegumd!” Shit, denkt Hannah, Carlos heeft gelijk. Ze houdt het boekje tegen het licht. De pijl wijst naar … het kantoor van de directeur? Ze kijkt Carlos en Jasper vragend aan. Zij zien het ook. Hannah werpt een blik op haar horloge. De tijd begint nu echt te dringen. Haar hart klopt in haar keel. Gaan ze het redden? “Nog 33 minuten, jongens. We moeten naar dat kantoor. Nu.”

Een voor een verlaten ze hun schuilplaats en rennen ze naar de ingang van de school. “Kijk”, fluistert Hannah, en wijst naar de tegel naast de voordeur. “De symbolen!” Jasper rammelt aan de deur, die natuurlijk op slot is, en rent buitenom verder naar het kantoor. Voor het raam blijven ze hijgend staan. Met z’n drieën turen ze de donkere ruimte in. Carlos pakt zijn telefoon en schijnt naar binnen. Hannah herkent alles nog. Het antieke bureau, de uitpuilende boekenkast, de oude portretten aan de wand, de … “Carlos, wacht”, roept Hannah ineens verschrikt uit, “schijn nog eens op dat portret helemaal links. Daar in de hoek: weer die symbolen!”

Post 13

Ondertussen sluipt hij geconcentreerd in het licht van de lantaarn en met een voorzichtige glimlach op z’n gezicht door de schoolgangen, richting het lokaal van groep 8. Blij dat hij de jongeren hoorde bij de poort. Z’n plan lijkt te slagen. Hoewel hij er eigenlijk maar twee had verwacht; Hannah en haar jongere broertje. Hij dacht alleen van een afstandje nog iemand gezien te hebben bij het hek. Tijd om zich er druk over te maken heeft hij niet. ‘Hop Hidde, een beetje tempo maken nu’ – spoort hij zichzelf in gedachten aan. Zeker nu de kerstboom op het schoolplein omgevallen is door de enigszins op hol geslagen ezel, kan hij in tijdnood komen.

“Rustig maar, rustig maar”, sust hij het oude beestje, die hij gelukkig mocht lenen van Gertie van de kinderboerderij. In z’n hoofd maakt hij ondertussen een to do-lijstje. Extra stro voor de ezel, de blauwe jurk van Maria strijken, nieuwe batterijen voor de lichtjes in de krans van de engel. Hannah en Jasper in hun rol zien te krijgen. En dan dus die kerstboom opnieuw optuigen. Het is ook niet ideaal, een levende kerststal in je eentje realiseren, bedenkt hij zich. Maar ja, als hij eenmaal iets in z’n kop heeft zit het nog niet in z’n kont – zoals z’n zus te pas en te onpas verkondigt.

Post 14

Carlos schijnt met de lantaarn door het raam op het laatste portret en ziet ook de twee symbolen. Jasper leunt met zijn voorhoofd tegen zijn handen en tuurt door het grote raam van de aula. “Han”, stamelt hij. “Nu even niet Jasper!”, snauwt Hannah terwijl ze haastig door haar boekje bladert. “Zie je niet dat ik probeer uit te zoeken waarom we hier zijn?!” “Han, je móét echt even kijken”, zegt Jasper dwingend. Hannah rolt met haar ogen en kijkt op. “What the…”

Door de hal van de school rent een enorme ezel. Op hol geslagen lijkt hij. Geschrokken. Vol verbazing kijkt het drietal naar het beest dat rare sprongen maakt. Over het podium van de aula, door de gang met de kapstokken vol luizencapes op weg naar… “De deur!”, schreeuwt Carlos. “Hij beukt de deur open!”

In galop verlaat de ezel het schoolplein. Het drietal kijkt het beestje na. “Ik denk dat dit het moment is”, besluit Hannah terwijl ze haar blik op de ingang van de school richt. De wijd openstaande deur wappert nog wat na en laat gelig licht van binnen door. “Gaan jullie mee?”

Carlos pakt Hannah’s hand en zij die van haar broer. Aangekomen bij de deur kijken ze elkaar indringend aan. Ze knikken en lopen naar binnen.

Post 15

In het kantoor van de directeur vinden ze drie mantels, allemaal met een geborduurd kerstboompje.
“Jullie zijn er! Precies op tijd”, roept meester Hidde enthousiast terwijl hij het kantoor binnenwandelt. In zijn ene hand de lantaarn, in zijn andere hand een staf. Het doet Hannah denken aan Jozef, van het kerstverhaal. “Hup, trek aan!”
“Ik snap hier he-le-maal niks van”, moppert Hannah. Maar ze wil meester Hidde niet teleurstellen, dus ze slaat de mantel om en zet de bijpassende gouden kroon op haar hoofd.

Meester Hidde begeleidt het verwarde drietal naar de coulissen.
“Oh mijn god. Is dit wat ik denk dat het is?” vraagt Hannah in paniek. “Eén onverwachte, hysterische kerstshow per avond vond ik wel voldoende.”
Het doek valt, de spots gaan aan. Hannah ziet tientallen oud-klasgenoten. Allemaal met een boekje in de hand. Hannah kijkt nog eens naar de tekst op de kaft: ‘Een eenzame kerst’. Het begint haar te dagen. Haar favoriete leraar, meester Hidde, was in de klas erg vrolijk en gezellig. Maar ze herinnert zich ook dat hij alleen was. Eenzaam, misschien wel. Geen familie, geen vrienden. Met de boekjes met kerstboomtekens als broodkruimels lokte hij zijn oudklasgenoten naar de school. Met als resultaat: een levende kerststal en een volle aula. Meester Hidde heeft alles op alles gezet om kerst dit jaar niet alleen te vieren.

Post 16

Er hangt die avond iets magisch in de lucht, in die wat muffige schoolaula. Een kerstgevoel, zoals je dat in de reclame van de Coca-Cola-kersttruck ziet. Of in Home Alone. Maar deze keer geen Santa of Kevin in de hoofdrol. Nee, meester Hidde is, zonder dat hij het wilde, de ster van de kerstshow die hij zelf regisseerde.

Al snel zijn al de leerlingen van meester Hidde met elkaar aan het kletsen. Jongens en meiden, allemaal door elkaar. Een kerstkransje in de ene hand, een glaasje cola in de andere. Het is tenslotte feest. De kerstlichtjes zorgen voor net genoeg licht om elkaar te kunnen zien en kerstmuziek vult de ruimte. Wham! komt langs. Chris Rea passeert. En Mariah Carey bezingt haar bescheiden verlanglijstje. Carlos verwart haar eerste vocale uithalen even met een ontruimingsalarm, maar als hij ziet dat de andere kids rustig blijven, keert de rust in zijn lijf terug.

Dan gaat de muziek uit. Meester Hidde, na zijn derde glühwein heeft zijn neus dezelfde kleur als rendier Rudolf op zijn foute kersttrui, pakt de microfoon. “Lieve allemaal”, opent hij. “Kerstmis 2022 moet nog beginnen, maar voor mij is het nu al de mooiste kerst ooit. Sinds mijn scheiding zie ik altijd op tegen deze dagen. Tegen de reclames met gelukkige gezinnen die gezellig tafelen, terwijl ik op de bank zit met een opwarmmaaltijd op schoot. Dat wilde ik niet meer, in elk geval niet dit jaar van tegenstellingen en afstand, daarom heb ik dit gedaan. Bedankt voor deze nú al onvergetelijke kerst. Laat de cola lekker vloeien. Proost!”

Iedereen klapt en joelt. Hannah kijkt naar het gezicht van haar meester. Zo ontspannen en dankbaar heeft ze hem nog nooit gezien. Ziet ze daar een glinstering in zijn ogen?

Post 17

Meester Hidde loopt naar haar toe. “Sorry dat ik je in dit pak heb gehesen, Hannah”, zegt hij. “Maar ik vermoedde dat jij het wel kon hebben. Jouw fantasie is bijna net zo groot als die van mij. Je hebt per slot van rekening dit verhaal zelf verzonnen.” Hannahs mond valt open. Dat is waar ook. Het belletje was nog niet gaan rinkelen, maar ineens valt alles op zijn plek. In groep acht schreef ze een verhaal, getiteld ‘Een eenzame kerst’. Over een eenzame meester, die alles op alles zette om zijn klas nog één keer gezellig bij elkaar te krijgen. Met kerst.

“Ik was dat verhaal helemaal vergeten”, brengt Hannah uit. Ze is onder de indruk van het feit dat meester Hidde het nog wél weet. En dan wordt haar blik vragend. “Maar… hoe zit het dan met die boekjes? Hoe kan het dat juist wij die allemaal hebben gevonden?” Meester Hidde lacht. “De boekjes verspreidde ik door de hele stad.” Hannah kijkt nog steeds verbaasd. “En ik seinde wat ouders in natuurlijk.” Ook Hannah begint te lachen. “Wat een geweldig verhaal. Ik zou er bijna een boek over kunnen schrijven!” Dan schrikt ze op van een enorme knal.

Post 18

Het is de zware voordeur van de school die met een klap dichtvalt. Hannah ziet haar vader goochelend met een discobal en een verlengsnoer binnenkomen. Met nog zeker vier andere mensen; andere ouders en oud-leraren uit de periode waarin meester Hidde zelf voor de klas stond. Hij ziet schalen met hapjes, flessen wijn en oliebollen langskomen. Een kwartier later kan het feest écht beginnen.

Dan komt juf Loes de zaal binnen en Hidde’s hart staat even stil. Hij duikt achter een kerstboom, checkt zijn kapsel in een kerstbal en maant zichzelf tot kalmte. Hij heeft Loes meer dan XX jaar niet gezien. Ze waren in die tijd allebei vrijgezel, deelden een vluchtige zoen tijdens het schoolkamp van groep 8. Maar beide waren ze te verlegen om er écht voor te gaan. Ze verhuisde en ze verloren elkaar uit het oog. Tot nu.
“Huppekee Hidde”, spreekt hij zichzelf streng toe. “Of YOLO, zoals de jeugd dat een tijdje geleden altijd zei.”
Meester Hidde stapt uit de schaduw van de kerstboom. Net op dat moment barst het vuurwerk buiten los. Even later staan Hidde en Loes samen buiten bij te praten bij een glaasje champagne. Op de achtergrond klinkt ‘Eenzame kerst’ van André Hazes.

Geen reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *